Welkom!

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn nieuwe website. Ik zal hier verschillende blogs op publiceren. Vrolijk, persoonlijk, avonturen, de dingen die ik met mijn bedrijven tegenkom. Schrijven is echt mijn ding zegmaar :-). Soms schrijf ik over dingen die mij behoorlijk raken, zoals de herinneringen die ik over mijn oma geschreven heb. Zij is 12 november vertrokken. Ik herken veel van haar in mezelf, de avonturen die ze beleefde, haar manier van grapjes uithalen, haar creatieve “overal een mouw aan passen”.

Lieve Oma.

Als onderstaande verhaal een beetje rommelig is, komt het omdat ik zo ontzettend veel herinneringen heb aan jou. Omdat ik dit schrijf met een kleine traan in mijn ooghoek. Of omdat je zelf een beetje rommelig was. Soms kan je ze met een knipoog kan lezen, om sommige dingen kan ik nu nog steeds hard lachen. Ik weet het niet, maakt ook niet uit, dit is wat er staat:

Toen ik in mijn eerste auto kwam aanrijden vond je het oprecht de mooiste auto van de wereld. “Wat een grote slee” zei je. Vol trots over mijn eerste auto als ik was, zijn we er een stukje in gaan rijden. Heerlijk vond je dat, want die ritjes miste je echt, sinds opa er niet meer was. Aan een stuk door kletsend, van de hak op de tak, maakten we een kleine tocht door Drenthe. Die oude grijze bak van mij, hij was slechts 600 euro, in ogen van veel mensen een oud wrak, maar jij keek er anders naar. Sinds ik een auto had haalde ik je vaak op als ik onderweg naar Assen was, het was de mooiste taxi in de wereld voor je. En, totdat de motor het de geest gaf, was ik stiekem toch wel een beetje trots op die slee van mij, die grijze Peugeot 309 uit ’92.

Ik mocht nooit vertrekken zonder dat je iets lekkers uit de kast had getoverd. Meestal was het een stuk chocola, extra puur. Of iets wat je gebakken had, uit zuinigheidsoverwegingen verpakt in een oud boterdoosje. Je spande een keer de kroon door mij in het begin van mijn studententijd een doos mee te geven. Allerlei overlevingsproducten waar ik als student om zat te springen zaten erin. Voornamelijk Heinz potten, van chocoladesaus tot sandwichspread. Een aantal potten waren al jaren over de datum, blijkbaar had jij je kast opgeruimd maar was vergeten de datum te checken. Ik kijk nog altijd met een grijns naar mijn potje sandwichspread.

Je had voor je leeftijd een inlevingsvermogen waar ik warm van werd. Ook al vergat je soms dingen, je knipoogde altijd (meerdere malen) naar me als je door had dat ik van mijn leven genoot. Skiën, studeren, sporten, mannen… We hadden het over vroeger, over de avonturen uit de oorlog (over hoe je een tijd in een wijnkelder schuilde), over hoe je opa leerde kennen. Toen jij en opa jong waren samen op vakantie gingen, en bij een traditionele boer apart moesten slapen. Slechts gescheiden door een laag muurtje (of was het een gordijn?) hielden jullie alleen elkaars hand vast vertelde je. Jaja.

 “Je bent maar kort jong” zei je vroeger altijd. Waarop ik dan (zo ging naderhand je verhaal wel honderd keer) wijselijk geantwoord zou hebben: “dat is net Chinees (heb ik KrtJung verstaan toen?), Oma!”. Ik herinner me van vroeger de luchtballonnen waar we naar gingen kijken, de zitkuil (“wel uitspreken als: Kuilllll”) in Goirle, de ooievaars, de eindeloze fascinatie voor naaien en weven, de heerlijke taarten die je bakte. Hoe je vertelde dat de maandagmorgen voor een huisvrouw zo lekker was. Je kon namelijk het laatste stukje taart dan opeten, overgebleven van het weekend. Je vertelde de truc met de chocoladepasta. Jij zette die altijd in de vriezer en nam er dan af en toe een lepeltje van, net een bonbon was dat zei je.

“Jaja” (ook weer zo’n woordje van je) lieve Oma. Ik zal je missen. Ondanks dat ik weet dat je niet voor altijd kon blijven, leek je eindeloos er te zijn. En nu heb ik in ieder geval eindeloos veel herinneringen aan je. Ik weet niet wie je tegenkomt op je volgende reis, of wat ik daarvan moet denken of geloven. Ik weet wat je mij meegegeven hebt, dankjewel. Ik zal proberen later net zo’n fijne oma te zijn voor mijn kleinkinderen, zoals jij dat voor mij bent geweest. Dag Oma. Dag hoor.

joelleblankespoor@me.com (47 Posts)


1 reactie op “Welkom!

  1. Je bent veel meer dan de mevrouw van verhuurbedrijf van de zwerfbus!
    Je kan goed schrijven!
    Het verhaal van je oma deed ons allebei wat! We vinden je een interessante vrouw!
    Wat een avontuur allemaal, volg je hart, dat doen wij te weinig!!
    Groet, Corine en Sjors van Heusden

    P.s. We willen de bus graag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>